Image by H.C Bresson
Δεν μου αρέσει η θεωρία ότι "κάθε άνθρωπος είναι ένα νησί". Δεν μου αρέσει ο αυτάρεσκος εξωτισμός αυτής της εικόνας. Στο νου μου φέρνει παραλίες και φοινικιές και άλλα τέτοια ειδυλλιακά και ιθαγενείς που κατοικούν την ενδοχώρα: τον εξής ένα άνθρωπο που αφελώς πιστεύει ότι περιτρυγυρίζεται από θάλασσα και βαδίζει πάνω στο νερό ως άλλος Ιησούς, τόσο μόνος, τόσο ηθελημένα μόνος.
Οι άνθρωποι είναι πόλεις, με τους φωτισμένους δρόμους τους και με τα σκουπίδια τους, με τα μνημεία τους και τα μπουρδέλα τους, με τη λάμψη και τη μιζέρια τους και κατοικούνται από άπειρους άλλους ανθρώπους, όσους υπήρξαν και όσους θα υπάρξουν, και μόνοι δεν υπήρξαμε ποτέ σε κανένα νησί, παρά μόνο στα διαμερίσματα των πολυκατοικιών και τις φυλακές που διαλέξαμε για τους εαυτούς μας.
Our precious city has been spared.
Πότε μπορούμε αλήθεια να το πούμε αυτό;
Πώς σώζονται οι πόλεις;
[Αυτήν τη φωτογραφία, Οφηλία,
δεν θα την ξεπεράσω ποτέ]
